یکی بود هیچکی نبود

رستم است و همین یک دست اسلحه

one-way — Thu, 17 May 2012 07:17:59 GMT

رستم در حال لباس پوشیدن است، زیر پیراهنی را پوشیده است. با یک دست ریش را بالا نگه می‌دارد و با دست دیگر دگمه یقه‌اش را می‌بندد....

رستم: تهمینه!… این زره من حاضر نشده؟
تهمینه: چه خبر است این‌قدر داد می‌زنی؟ سرشانه‌اش پاره شده بود داده‌ام لحیم کنند… لابد آقا توقع دارند وقتی زره شان پاره می‌شود من بنشینم خودم لحیمش کنم… انگار مادرم مرا برای کلفتی آقا زاییده!… بعله گفتی، صد دفعه هم گفتی، ساعت نه باید توی میدان جنگ باشی. باید با اسفندیار جنگ کنی! آقا نمی‌توانستند بروند زدوخورد کنند…زدوخورد و کشتی هم شد نون و آب! از صبح تا غروب باید با این بچه ذلیل مرده، این سهراب کارد خورده سروکله بزنم، آقا هم وقتی پیداشون می‌شود عجله دارند بروند بزنند چشم و چار جوان مردم را کور کنند، نخیر حرف نزن! می‌دانم چه می‌خواهی بگویی! می‌خواهی بگویی از کجا معلوم که آن چشم و چار ترا کور نکنه! لازم نیست خودت را به موش مردگی بزنی! می‌دانم چه هفت‌خطی هستی! وانگهی توی مدرسه و شاهنامة فردوسی خوانده‌ام که می‌زنی چشم این مادرمرده را کور می‌کنی! این فردوسی هم نور به قبرش بباره ترا خیلی باد داده. کاشکی می‌آمد از من می‌پرسید تا بهش می‌گفتم که چه رستم صولتی هستی، خوبه، خوبه، حرف نزن می‌دانم حالا می‌خواهی پز این یک تخم و ترکه‌ات را بدهی، همین بلدی پز بدهی. یک‌دفعه به عمرت یک غلطی کردی آن‌هم نمی‌دانم چه معجزی شده بوده توانستی. آن‌هایی که هی رستم رستم می‌زنند بیایند از دل من بپرسند! قهرمان بزرگ، پهلوان پهلوانان، سرش یک وجبی متکاست خورخورش به آسمان می‌رود. دنبال چی می‌گردی؟ لابد دنبال گرز! لازم نیست گرز بلند کنی! گرز بلند نکرده کت و کمرت به این حال روزگار است، چه رسد به این‌که گرز هم بلند کنی! ای خدا! من چه گناهی به درگاه تو کرده بودم که گیر این مرد افتادم؟ فقط بلد است ریشش را گنده کند! بله، ریش پهن و دراز، سینة ستبر، بازوی کلفت اما همین! من بدبخت این را به کی بگویم؟ به خشکی بخت! ای بابا! خدا غریق رحمتت کند که این‌قدر ساده بودی! ای مادر! خدا بیامرزدت که هی می‌گفتی دست من از قبر بیرون می‌ماند اگر تو شوهر نکرده باشی! بیایند ببینند چه شوهری! چه مردی! چه پهلوانی! اصلاً تو چرا این‌قدر حرف می‌زنی مرد؟ خدا بدور؟ تمام قوتش ریخته توی چانه‌اش! کاشکی صدیک‌زور چانه‌ات توی تنت بود! وای! وای! خفقان می‌گیری یا نه؟ سرم رفت مرد، از بس حرف زدی!

اگر ما زور داشتیم...

one-way — Thu, 03 May 2012 23:23:00 GMT

يکی بود هیچکی نبود. يک مورچه ای بود در ولايت غربت که روزها می رفت به صحرا و گندم و جو جمع می کرد؛برای زمستان. يک روز که رفته بود برای جمع کردن غلّه؛ يک دانه گندم پیدا کرد و به نيش کشيد و حرکت کرد به طرف لانه اش. ناگهان باد وزيد و دانه ی گندم را از دست و دهان مورچه گرفت و با خودش برد.

مورچه به باد گفت:« ای باد؛ تو چقدر زور داری!»

باد گفت :« پدر آمرزيده؛من اگر زور داشتم که برج های بالای شهر، راهم را سد نمی کردند.»

مورچه گفت :«ای برج های بالای شهر ؛ شما ها چقدر زور داريد!»

برج های بالای شهر گفتند:«ما اگر زور داشتيم که نيازی به مجوز شهردار نداشتيم»

مورچه گفت:«ای شهردار!تو چقدر زور داری!»

شهردار گفت:«من اگر زور داشتم که قوه ی قضاییه مرا دستگیر نمی کرد.»

مورچه:«ای قوه ی قضاییه تو چقدر زور داری!»

قوه ی قضاییه:«من اگر زور داشتم ،بعضی جراید از من انتقاد نمی کردند.»

مورچه:«ای جراید، شما چقدر زور دارید؟»

جراید:«اگر ما زور داشتیم که کاغذمان گیر وزارت ارشاد نبود!»

مورچه:«ای وزارت ارشاد، تو چقدر زور داری!»

وزیر ارشاد:«اگر من زور داشتم که محتاج رای اعتماد نمایندگان مجلس نبودم!»

مورچه:«ای نمایندگان مجلس، شماها چقدر زور دارید!»

نمایندگان مجلس:«ما اگر زور داشتیم که نیازمند رای مردم نبودیم.»

مورچه:«ای مردم شماها چقدر زور دارید!»

مردم گفتند:«ما اگر زور داشتیم بقال به ما جنس نسیه می داد.»

مورچه گفت :«ای بقال، تو چقدر زور داری!»

بقال گفت:«اگر من زور داشتم آفتاب ماست های مرا نمی ترشاند.»

مورچه گفت:«ای آفتاب، تو چقدر زور داری!»

آفتاب گفت:«من اگر زور داشتم، دختر کد خدا نمی گفت که :تو در نیا که من درآمدم!»

مورچه گفت:«ای دختر کدخدا تو چقدر زور داری!»

دختر کد خدا گفت:«اگر من زور داشتم که زن کشاورز نمی شدم.»

مورچه گفت:«ای کشاورز، تو چقدر زور داری!»

کشاورز گفت:«من اگر زور داشتم که از ترس تو گندم هایم را توی انبار قایم نمی کردم.»

مورچه یک کمی رفت تو فکر. بعد نگاهی به بازوهایش کرد. سینه اش را داد جلو و رفت به مزرعه.

گوش باد را گرفت و پرتش کرد پشت کوه قاف!

بعد هم دانه ی گندم اش را بر داشت و برد به لانه اش!

یادت رفته است

one-way — Sat, 21 Apr 2012 15:16:00 GMT

تو مسیحایی ولی اعجاز یادت رفته است

گویی از یك حادثه آن راز یادت رفته است

غرق پرهای پریدن در سرت شوق عروج

من نمی دانم چرا پرواز یادت رفته است

من كه خود زخمی اساسی خورده ام، این روزها

می پرم اما تو گویی باز یادت رفته است-

اینكه با بال توكل می شود تا عرش رفت

از توكل كرده ای اعراض یادت رفته است

آن نوای قدسی پیكر نواز بی صدا

گرچه گاهی می نوازی ساز، یادت رفته است

من نفهمیدم ظرافت های موزون تو را؟

هر نفس كردم خطابت «ناز!» یادت رفته است؟

رغم این مطلب كه آن شیراز را دادی صفا

این كلام خواجه ی شیراز یادت رفته است:

«من نخواهم كرد ترك لعل یار و جام می»

معنی گویا ترین الفاظ یادت رفته است

منطق چیست؟

one-way — Wed, 18 Apr 2012 06:16:00 GMT

یکی بود هیچکی نبود.

دو شاگرد پانزده ساله ی دبیرستان نزد معلم خود آمده و پرسیدند: استاد اصولا منطق چیست ؟

معلم کمی فکر کرد و جواب داد : گوش کنید ، مثالی می زنم ، دو مرد پیش من می آیند. یکی تمیز ودیگری کثیف من به آن ها پیشنهاد می کنم حمام کنند. شما فکر می کنید ، کدام یک این کار را انجام دهند ؟

هردو شاگرد یک زبان جواب دادند : خوب مسلما کثیفه !

معلم گفت : نه ، تمیزه . چون او به حمام کردن عادت کرده و کثیفه قدر آن را نمی داند.پس چه کسی حمام می کند ؟

حالا پسرها می گویند : تمیزه !

معلم جواب داد : نه ، کثیفه ، چون او به حمام احتیاج دارد.

وباز پرسید : خوب ، پس کدامیک از مهمانان من حمام می کنند ؟

یک بار دیگر شاگردها گفتند : کثیفه !

معلم دوباره گفت : اما نه ، البته که هر دو ! تمیزه به حمام عادت دارد و کثیفه به حمام احتیاج دارد. خوب بالاخره کی حمام می گیرد ؟

بچه ها با سر درگمی جواب دادند : هر دو !

معلم بار دیگر توضیح می دهد : نه ، هیچ کدام ! چون کثیفه به حمام عادت ندارد و تمیزه هم نیازی به حمام کردن ندارد!

شاگردان با اعتراض گفتند : بله درسته ، ولی ما چطور می توانیم تشخیص دهیم ؟هر بار شما یک چیزی را می گویید و هر دفعه هم درست است

معلم در پاسخ گفت : خوب پس متوجه شدید ، این یعنی: منطق ! و از دیدگاه هر کس متفاوت است.

نتیجه: منطق از دیدگاه هر کس متفاوت است.

لاک پشت هم لاک پشت‌ های قدیم

one-way — Sat, 14 Apr 2012 10:45:00 GMT

یکی بود، هیچکی نبود.
ای برادران و خواهران بد ندیده! ناقلان اخبار و کلاغان صابون دزد مردم آزار چنین حکایت کرده‌اند که در ولایت غربت، یک لاک‌پشتی زندگی می‌کرد که از قضای روزگار با دو تا مرغابی دوست شده بود.

فصل پاییز که رسید، دو تا مرغابی زیر پای لاک‌پشت نشستند که الا و بلا باید با ما بیایی برویم در ولایت جابلقا که الان گرم است. لاک پشت زبان بسته هم خام شد و قبول کرد.
مرغابی ها یک تکه چوب آوردند و دو طرفش را به نوک خود گرفتند و به لاک‌پشت هم گفتند وسط چوب را به دهن بگیرد.

مرغابی‌ها شروع به پرواز کردند و لاک‌پشت هم چوب به دهان همراه آنان شد.
وسط هوا و زمین بودند که لاک‌پشت خوش خوشانش شد و خواست بگوید «آخ جون!» ولی هیچی نگفت. چون می‌دانست که اگر دهان باز کند، کارش ساخته هست و از آن بالا می‌افتدپایین. این شد که وقتی دید هیچی نمی‌تواند بگوید، فقط چشم‌هایش را از خوشحالی گرد شد.

مرغابی‌ها یک دفعه زیر چشمی نگاهشان افتاد به لاک‌پشت. دیدند که از طرفی چشم‌هایش از خوشحالی گرد شده و از طرف دیگر، دست و پایش را از ترس توی لاکش قایم کرده. ازمشاهده این وضعیت خنده‌شان گرفت و آن قدر خندیدند که به قاه‌قاه افتادند و دهن‌شان باز شد و لاک پشت زبان بسته با چوب تو دهانش از آن بالا پرت شد پایین.

لاک‌پشت که قبلا داستان آن یکی لاک‌پشت خدابیامرز را شنیده بود و یک چتر نجاتی محض احتیاط همراهش برداشته بود، دکمه چتر را زد و چتر، باز شد ولاک‌پشت به خیر و خوشی به زمین رسید. ولی از بد روزگار جایی فرود آمد که دو تا برادر یقه‌ی همدیگر را گرفته بودند و داشتند به زبان خوش با هم بحث سیاسی می‌کردند.
این دو برادر وقتی لاک‌پشت را دیدند، نگاهی به هم کردند و دست از یقه‌ی هم کشیدند. برادر اولی گفت: «نگاه کن برادر، بیا ببینیم این دیگر کیست. چون با چتر فرود آمده،. غلط نکنم باید جاسوس اجنبی باشد.» برادر دومی گفت: «جاسوس اجنبی کجا بود؟ نمی‌بینی چوب همراهش آورده؟ به گمانم آمده برای دعوا تا بحث ما را در خصوص جامعه‌ی مدنی به هم بزند.»

خلاصه برای رفع ابهام آمدند سر وقت لاک‌پشت زبان‌بسته‌ی از همه جا بی‌خبر. گفتند: «آهای عمو! سه تا سئوال از تو می‌کنیم. اگر درست جواب دادی که دادی والا خونت گردن خودت.»

لاک‌پشت که چترش را جمع کرده بود و زده بود زیر بغلش، دید چاره‌ای جز جواب دادن ندارد. گردنش را کج گرفت و آهی کشید و گفت: بپرسید.
گفتند: اول بگو ببینیم، چپی بهتر است یا راستی؟
لاک پشت گفت: فرقی نمی‌کند . هردوتاشان با هم آدم را می‌برند آن بالا بالاها، بعد هم اگر بخواهند بخندند، آدم را از همان بالا می‌اندازند پایین.
دو برادر بهم نگاه کردند و گفتند: شگفتا ؟ این لاک‌پشت برای خودش عجب لاک‌پشت فرا جناحی معقولی است. باریکلا!

دوباره گفتند: خوب، حالا سوال دوم. بگو بدانیم وضع مواضعت چطور است؟
گفت: قرص و قایم است. اگر باور نمی‌کنید، خودتان بیایید دست بزنید.
دو برادر دستی به زیر و بالای لاک‌پشت کشیدند و چشمشان از تعجب گرد شد و به هم گفتند: ما شالا، هزار ماشاالا، چه مواضع قرص و قایمی دارد.

بعد گفتند: خوب. حالا سوال سوم. این سوال درگوشی است. گوشت را بیاور جلو. لاک‌پشت گوشش را برد جلو. دو برادر در گوشش گفتند: ...
لاک‌پشت هم در گوششان گفت: ... (در اصل افسانه هم به علت درگوشی بودن و تاپ‌سکرت بودن سئوال و جواب، چند جمله‌ای درج نشده است.)

آن دو برادر به لاک‌پشت گفتند: ای بزرگوار، بیا و بشو سخنگوی جناح ما. می‌شوی؟
لاک‌پشت سرش را کرد توی لاکش و گفت: لاک‌پشت رفته گل بچینه!
برادرها بعد از سه بار پرسیدن، از لاک‌پشت جواب «بعله» گرفتند و از آن روز، لاک‌پشت شد سخنگوی آنها.

نتیجه:
ما از این داستان نتیجه می‌گیریم که لاک پشت هم لاک‌پشت‌های قدیم!

کمی سنگین تر اگربودم ...

one-way — Wed, 04 Apr 2012 00:02:00 GMT

کمی سنگین تر اگربودم

بادنمی توانست مراببرد

به هرطرف که دلش می خواست

می خواهم به راست نگاه کنم

اوبه چپ می وزد

می خواهم بخوابم نمی گذارد

می خواهم تکانی بخورم

اوخوابش گرفته است.

می خواهم حرف بزنم...

کاملاجدی

عصبانی

یاغمگین

اما باد بندری می زند

و من

بایدبرقصم

این می تواند قطاری باشد...

one-way — Wed, 28 Mar 2012 00:04:00 GMT

تو ای پست حرف های زیادی واسه گفتن داشتم اما تر جیح می دم فقط شعر جدیدمو بنویسم:

کارگران معدن نمی دانستند

با هر پتکی

سال ها بعد ایستگاه ساخته اند

و این می تواند قطاری باشد از قرن ها پیش

که نام معشوقه ام را با خود برده

منتظرم ...

روی بلیط ها می نویسم

زغال سنگ

سینه ی مردی است که وقتی سرفه می کند

دود از بالای شهر پیدا می شود

‍

شیخ علی

one-way — Sun, 25 Mar 2012 00:28:00 GMT

مریدان را سوالی واجب شد. اما شیخ بهر تزکیه به بیابانی دور٬ چله نشین شده بود .

مقربی در نهان خانه ٬ شیخ علی را صدا زد و شیخ علی که ندای شاگردان را از آن فاصله دور شنیده بود فرمود "میگ میگ...!" و طی الارض نمود و مریدان چون دیدند شیخ از دور به سمتشان پدیدار گشت تا او برسد همی بر سر روی و کوفتند و گریبان چاک کردند.

به وقتی که شیخ رسید و چنین حالت در جمع بدید گفت : خودتان را چُس ننمایید. سوالی داشتید بپرسید باید برگردم.

یکی پرسید: الا ای دانای دانایان برایم از خُرده شادی های زندگی زناشویی بگو.

شیخ لحظه ای درنگ کرد و پاسخ داد : فیلم عروسی را از آخر به اول ببین!!

دوباره پرسید: یا شیخ در این کار چه مساله ای باشد بگو که عنان طاقت از کف رفت!!

شیخ تبسمی کرد و گفت : چو این کار کنی ٬عیال را بینی که حلقه از انگشت در آورد و به تو عودت دهد و رود به خانه پدرش!! و تو از این صحنه مسرور گردی !!!

آنکه پرسید بود وقتی این سخن بشیند ٬ خنده ای سرداد و دست افشانی آغاز کردندی و چون کودکان ز شوق بالا پایین جستندی و به ناگاه در این تحرک ٬ تِلنگ در رفتندی در حضور شیخ و دیگر رهروان بی اختیار خطاکاری کردندی و در جا در مقابل دیدگان از شرم و حیا قالب تهی کردندی و ریغ رحمت سرکشیدی و مریدان چون چنین صحنه live تسلیم جان بدیدند یقه پاره کردند و نعره ها زدند و مدهوش گشتند.

نتیجه:

نعره ها زدند. همیشه!!!

حکایت خر ما از کره‌گی دم نداشت...

one-way — Mon, 12 Mar 2012 01:37:34 GMT

مردی خری دید به گل در نشسته و صاحب خر از بیرون کشیدن آن درمانده. مساعدت را ( برای کمک کردن ) دست در دُم خر زده قُوَت کرد ( زور زد ). دُم از جای کنده آمد. فغان از صاحب خر برخاست که " تاوان بده !" مرد به قصد فرار به کوچه یی دوید، بن بست یافت. خود را به خانه ایی درافکند. زنی آن جا کنار حوض خانه چیزی می شست و بار حمل داشت ( حامله بود ).

از آن هیاهو و آواز در بترسید، بار بگذاشت ( سِقط کرد ). صاحبِ خانه نیز با صاحب خر هم آواز شد. مردِ گریزان بر بام خانه دوید. راهی نیافت، از بام به کوچه ایی فروجست که در آن طبیبی خانه داشت. جوانی پدر بیمارش را به انتظار نوبت در سایه دیوار خوابانده بود؛ مرد بر آن پیر بیمار فرود آمد، چنان که بیمار در جای بمُرد.
پدر مُرده نیز به خانه خدای و صاحب خر پیوست !
مَرد، هم چنان گریزان، در سر پیچ کوچه با یهودی رهگذر سینه به سینه شد و بر زمینش افکند. پاره چوبی در چشم یهودی رفت و کورش کرد.
او نیز نالان و خونریزان به جمع متعاقبان پیوست ! مردگریزان، به ستوه از این همه، خود را به خانه قاضی افکند که " دخیلم! ".

قاضی در آن ساعت با زن شاکیه خلوت کرده بود.
چون رازش فاش دید، چاره رسوایی را در جانبداری از او یافت و چون از حال و حکایت او آگاه شد، مدعیان را به درون خواند .

نخست از یهودی پرسید .

گفت : این مسلمان یک چشم مرا نابینا کرده است. قصاص طلب می کنم .

قاضی گفت : دیتِ مسلمان بر یهودی نیمه بیش نیست. باید آن چشم دیگرت را نیز نابینا کند تا بتوان از او یک چشم برکند !
و چون یهودی سود خود را در انصراف از شکایت دید، به پنجاه دینار جریمه محکومش کرد !

جوانِ پدر مرده را پیش خواند .

گفت : این مرد از بام بلند بر پدر بیمار من افتاد، هلاکش کرده است. به طلب قصاص او آمده ام.

قاضی گفت : پدرت بیمار بوده است، و ارزش حیات بیمار نیمی از ارزش شخص سالم است. حکم عادلانه این است که پدر او را زیر همان دیوار بنشانیم و تو بر او فرود آیی، چنان که یک نیمه جانش را بستانی !
و جوانک را نیز که صلاح در گذشت دیده بود، به تأدیه سی دینار جریمه شکایت بی مورد محکوم کرد !

چون نوبت به شوی آن زن رسید که از وحشت بار افکنده بود، گفت : قصاص شرعاً هنگامی جایز است که راهِ جبران مافات بسته باشد.

حالی می توان آن زن را به حلال در فراش ( عقد ازدواج ) این مرد کرد تا کودکِ از دست رفته را جبران کند. طلاق را آماده باش !
مردک فغان برآورد و با قاضی جدال می کرد، که ناگاه صاحب خر برخاست و به جانب در دوید .

قاضی آواز داد : هی ! بایست که اکنون نوبت توست !

صاحب خر هم چنان که می دوید فریاد کرد :مرا شکایتی نیست. برای محکم کاری به آوردن مردانی میروم که شهادت دهند خر مرا از کره گی دُم نبوده است...

به نام ...

one-way — Thu, 01 Mar 2012 23:29:00 GMT

به نام خداوند جنگ و گریز

خداوند صلح و خدای ستیز

به نام خداوند ابر بهار

خداوند در فكر راه فرار؛

ز دست كسانی كه رم می‌كنند

برای خدا پا قلم می‌كنند

خدایی كه برنامه ریزی شده

دم و دستگاه عریضی شده

خدایی كه افلاك را تاب داد

به بیچاره ها قرص اعصاب داد

خدایی كه تكلیفمان را نوشت

نه آنقدر سنگین نه اینقدر زشت!

خدایی كه روز ازل سبز بود

سپس زرد شد تا ابد هم كبود

به نام خدایی كه نر آفرید

و با نیت خیر، شر آفرید

به نام خدایی كه زن آفرید

سپس سنگ قبر و كفن آفرید

خدایی كه خود را جهانی نمود

قسم یاد كرد و تبانی نمود؛

كه با خلق عالم تساهل كند

كمربند تكفیر را شل كند

بنی آدم اعضای یك گله اند

كه در كل همه پاك بی كله اند

گروهی سواران بادند و برف

به وقت عمل هم گشادند و حرف

گروهی به دنیای دون مایلند

گروهی هم از زیر، اهل دلند!

گروهی به حظّ بصر می رسند

گروهی به اصل اثر می رسند

گروهی خرِ "مُلك ری" می شوند

پس از فتنه با فتنه قی می شوند

گروهی خریدار گمنامی اند

اگر اهل كوفه نشد شامی اند!

گروهی ایاغند با "بوف كور"

"هدایت" نخواهند شد جز به زور

گروهی چو صفر و گروهی چو یك

صغیرٌ "فقیرٌ الی رحمتِك"

نه با این گروه و نه با آن گروه

نه در قعر دریا نه بالای كوه

درست است كه زخم كاری هنوز...

گپ و گفتمان فشاری هنوز...

درست است در فتنه ها بی كسیم

"قسیمٌ جسیمٌ بسیمٌ وَسیم"

پیاده نمودند برج فكت

لگد خورد آنجای كهریزكت!

صدایش درآمد درون اوین

فعولٌ فعولٌ فعولٌ همین!

خدا را شما را خدا را شما

شما را خدا را شما را خدا!